تبلیغات اینترنتیclose
تشنه ام چون کویر تبداری(فرخ تمیمی)
پیچک ( فرخ تمیمی)
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ شنبه 20 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

نفرین شده

**
تشنه ام چون کویر تبداری

 که زبان می کشد به سینه ی آب .

 نه امیدی که چشمه ای یابم

 نه فریبی که ره برم به سراب .

 

در دلم سنگ تیره گون خطا .

 در گلو عقده های پوزش لال .

در سرم خاطرات بی سامان .

 بر لبم قصه های عشقی کال

 

دست یک زن که صورتش محو است

در بخور  کبود اوهامم،

فلس خورشید های سوزان را

 می فشاند به دوزخ کامم

 

چشم من بسته با طلسم شکیب

 زانکه شبکور شهر خورشیدم .

 دیگرم دخمه ایست بستر خواب

 چون شبی پیش یار خوابیدم .

 

زیر آن دخمه پشت یک در کور

دیر گاهیست کز نهیب هراس

 می کشم ناله باز کن در را

 با توام ای که می سپاری پاس .

 

لیکن از گوشه های دخمه ی ژرف

 خسته آهنگ و آشنا به هراس ،

 پاسخ آید که - : باز کن در را

با تو ام  ای که می سپاری پاس .

 

تهران . شهریور ماه 1333

 فرخ تمیمی

http://www.farrokhtamimi.org/farsi/poem/aghoosh/9.htm

 

برچسب ها : ,

موضوع : آغوش, | بازديد : 145